torturowane i mordowane na rozkaz nazistowskich sił okupacyjnych. Niech pamięć o nich, nawet zapomniana, nigdy nie zostanie wymazana.
Inauguracja pomnika była głęboko poruszającym wydarzeniem. Obecne były dziesiątki osób: rodziny weteranów wojennych, historycy, studenci i Zofia. Siedząca w pierwszym rzędzie, wyprostowana pomimo wieku, wpatrywała się w ołtarz. Kiedy burmistrz zdjął zasłonę, zamknęła oczy i wymamrotała coś bezgłośnie. Ale Morozow, siedzący obok niej, zobaczył jej usta. Powiedziała: „Dziękuję”.
Po ceremonii kilka osób podeszło do Zofii. Niektórzy z nich byli weteranami wojennymi, którzy przeżyli wojnę. Inni byli po prostu poruszeni jej historią. Młoda
